De Bevalling

Bevallen op een “natuurlijke” manier. In 2013 waren mijn partner en ik in blijde verwachting. Al snel kregen wij te horen dat er geen kindje in ons buik zat. Alles groeide alleen geen kindje. Op dat moment staat je leven op zijn kop. Ik moest gecurreteerd worden. Onder narcose. Terwijl ik aan het bijkomen was van de narcose, die niet goed viel kregen wij te horen dat ze iets hadden ontdekt. Het was na hun zeggen Lichen Sclerose. Hoor mevrouw nog zo zeggen “helemaal niet erg, maar we hebben een biopt afgenomen. Helaas is het is niet helemaal gelukt”. Gyneacoloog had opnieuw een afspraak gemaakt. Gek gevoel, de vorige keer dat ik bij de gynaecoloog moest komen kregen we het slechte nieuws te horen. Eenmaal in de kamer aangekomen had ze een biopt afgenomen. Na twee weken wachten en informatie zoeken kreeg ik de uitslag. Het was inderdaad Lichen Sclerose. Veel informatie kreeg ik niet. “Je moet crème smeren en dan worden de klachten minder”.

We weten voor nu dat het een chronische huidaandoening is die niet weg zal gaan en je moet ieder jaar terug voor controle om te kijken of het rustig is” Met deze informatie ging ik naar huis. Thuis kwam ik al snel erachter dat de informatie die ik kreeg minimaal was. Hetzelfde jaar raakte ik weer zwanger. Deze keer heb ik onderzoek gedaan (voor zover dat kon) Hoe het is als je zwanger bent en moet bevallen, want ja rekt het mee? Scheur ik niet uit, gaat het na afloop niet onwijs pijn doen? Heb ik niet veel meer last na afloop. Maar de allerbelangrijkste vraag. Kan ik op een natuurlijke manier bevallen?. Allemaal vragen die in mijn hoofd spookte. De gynaecoloog was een hele rustige mevrouw die het allemaal goed kon uitleggen. Terwijl de zwangerschap op zijn einde liep hebben wij een plan gemaakt dat ik het ging proberen om op een natuurlijke manier te bevallen. Ik heb namelijk tijdens de zwangerschap helemaal geen last gehad van LS! Niemand in het ziekenhuis had dit nog eerder mee gemaakt dus ik was een soort proefpersoon. Helaas was ik al 42 weken zwanger, waardoor ik ingeleid moest worden. Fijn voelde ik me er niet bij. Daarbij kwam kijken dat mijn gynaecoloog er ook niet bij was. Elke keer als er iemand kwam heb ik uitgelegd dat ze voorzichtig moesten zijn (blijkt dat ze niet allemaal lezen). Elke keer voelen hoeveel ontsluiting ik al had was geen pretje. Ik voelde me niet serieus genomen en had al een paar keer aangegeven dat het pijn deed totdat mevrouw helemaal doorging en ik dus al uitscheurde voordat ik bevallen was. De gynaecoloog zei dat het niet waar was maar er was bloed te zien op de plek waar ik uitscheurde. Het enige wat ik kon was huilen. Uiteindelijk een goed gesprek gehad en ze gingen erop letten. Tijdens het voelen gebruikte ze nu een verdovend middel. Toen ik eindelijk mocht persen hebben de gynaecologen op tijd de knip gezet.

Nu mocht het genieten en het herstellen gebeuren. Genieten was het zeker en herstellen ging voorspoedig. De pijn die ik verwachtte tijdens het plassen was er niet. Zeker niet zoveel pijn als ik anders zou hebben. Het viel me dus allemaal mee. Jeuk? Had ik ook nog niet. Tijdens de na controle heb ik het allemaal verteld wat me dwars zat. In 2017 ben ik weer bevallen, dit keer van ons zoontje. De bevalling was heel zwaar en tijdens de controles blijven herhalen hoe belangrijk het was dat ze rustig deden met voelen. Gelukkig gebeurde het dit keer heel goed. Ik denk dat het voelen het meeste pijn heeft gedaan wat betreft de LS. In mijn geval was bevallen op een natuurlijke manier prima te doen! Ik hoop dat meerdere vrouwen met LS dit op deze manier kunnen doen. Natuurlijk denk ik wel dat het per persoon verschilt. Hoe veel last heb je al? Kan je bepaalde dingen niet ( fietsen etc.) en ga zo maar door. Voor alle vrouwen die zwanger zijn… maak een plan, bespreek het goed en zeg als het niet fijn voelt.

Annie